FR

«Manhattan dormait. La ville était plongée dans la nuit. Les rues étaient vides. Quelques taxis remontaient vers Midtown et les trottoirs mouillés de la 6 ème avenue retenaient l’empreinte de mes semelles épaisses. Je marchais depuis longtemps et mes vêtements étaient trempés. J’avais froid. Les grilles de rues laissaient échapper les vapeurs du « Subway ». Au croisement de la 42ème, je décidai de m’engouffrer dans les profondeurs de Manhattan. Je m’assis sur le quai. Seul. Le bruit de la pluie résonnait timidement. « Subway » était vide. Peu de temps nous séparait de la foule qui piétinerait bientôt ses tunnels, ses couloirs et ses wagons. Sans même regarder. Je suis retourné maintes et maintes fois dans le métro la nuit. Il m’a fallu plus d’un an pour saisir mon Nikon et descendre ».

Après Windows, Luc Dratwa nous présente sa série “Subway”, consacrée au métro de New York. Le métro comme vous ne l’avez jamais vu. Et pourtant tout est réel, terriblement réel, d’une réalité magnifiée par la poésie du détail et de l’équilibre. Luc Dratwa joue de son objectif avec une rigueur qui ne laisse aucune place au hasard. « Subway » nous révèle une harmonie de lignes, de formes, de rythmes et de contrastes jamais pris en défaut. Une vision personnelle et profonde qui prouve que la beauté est partout, jusque dans l’ossature métallique d’une rame de métro, la perspective d’un tunnel, la lumière d’un quai désert…..

La série « Subway » a été réalisée en 2010-2011, dans le métro de Manhattan. Elle est composée de 54 tirages grands formats. Des vues surprenantes au graphisme épuré. Le souci de perfection, une construction qui ne laisse rien au hasard, une harmonie de lignes et de formes, de rythmes et de contrastes, dévoilent des intérieurs de rame, des stations mythiques de Manhattan, des quais déserts, des tunnels qui s’échappent, des ossatures métalliques.


NL

“Manhattan sliep. De straten waren leeg. Enkele taxi’s reden richting Central Park en op de natgeregende trottoirs van 6th Avenue waren de afdrukken van mijn dikke schoenzolen te zien. Ik was al lang aan het stappen en mijn kleren waren doorweekt. Ik had het koud. Uit de roosters in het wegdek ontsnapten stoomslierten afkomstig van de Subway. Aan het kruispunt met 42nd Street besloot ik om het ondergrondse Manhattan in te duiken. Ik ging op het perron zitten. Alleen. Het geluid van de regen was zachtjes hoorbaar. De metro was leeg.

Het zou niet lang meer duren vooraleer de menigte de tunnels, gangen en wagons van de Subway zou inpalmen. Zonder ook maar te kijken.
Ik ben nog heel vaak ’s nachts naar de metro teruggekeerd.
Het heeft meer dan een jaar geduurd eer ik mijn Nikon vastpakte en meenam.”

Subway, de poëzie van de New Yorkse metro.
Het begon allemaal met die fascinerende ervaring, dat moment tussen hemel en aarde, daar op de bovenste verdieping van het Rockefeller Center. New York, ook toen al. Een reeks foto’s van perfect in beeld gebrachte ramen, een opeenvolging van tijdloze momentopnames, fragmenten van vluchtige, kortstondige verhalen. Luc Dratwa heeft de stad die hij ondertussen door en door kent geleidelijk veroverd, tot hij er de poëzie van kon vatten, de hartslag. Achter de meeste van zijn foto’s gaat er een verhaal schuil. Ze zijn doordrongen van een grote menselijkheid. Ze doorbreekt de strenge compositie die de kunstenaar zelf als maniakaal omschrijft. Zijn nieuwe reeks over de New Yorkse metro illustreert meer dan ooit dat verlangen naar perfectie, die constructie die niets aan het toeval overlaat. Subway is het resultaat van lange uren wachten en observeren, tot de lens dan toch eindelijk dat ene beeld schiet. Deze foto’s tonen een ondergrondse wereld waar de mens het grootste deel van de tijd fysiek afwezig is. En toch is alles echt, vreselijk echt, van een echtheid die verheerlijkt wordt door de poëzie van het detail en voor een perfect evenwicht zorgt, een harmonie van lijnen, vormen, ritmes en contrasten waarin geen foutje te bespeuren valt. Subway toont hier een Luc Dratwa in topvorm, die tovert met beeld en kleur, gedragen door een totaalvisie die bewijst dat schoonheid overal in schuilt, tot in het metalen frame van een metrostel toe, het perspectief van een tunnel, het licht op een verlaten perron…

Na Windows presenteert Luc Dratwa nu de reeks “Subway”, waarin de New Yorkse metro centraal staat. De metro zoals u die nog nooit hebt gezien, of zelfs maar hebt ingebeeld. En toch is alles echt, vreselijk echt, van een echtheid die verheerlijkt wordt door de poëzie van het detail en het evenwicht.
Luc Dratwa gebruikt zijn lens zo gecontroleerd dat er geen plaats blijft voor het toeval. “Subway” toont ons een harmonie van lijnen, vormen, ritmes en contrasten waarin geen foutje te bespeuren valt. Een persoonlijke, intense visie die bewijst dat schoonheid overal in schuilt, tot in het metalen frame van een metrostel toe, het perspectief van een tunnel, het licht op een verlaten perron


UK

“Manhattan was asleep. Apart from a few taxis heading for Central Park, the streets were empty. The thick soles of my shoes left imprints on the wet pavements of Sixth Avenue. I had been walking for a long time; my clothes were wet through and I was cold. Steam rose from the subway through the grates in the paving. At the junction with 42nd Street, I decided to plunge into the depths of Manhattan. I sat on the platform. Alone. The rain was now no more than a distant patter. The subway was deserted.

Before long throngs of people would be trampling its tunnels, its corridors and its carriages. Without even looking.
After that I often returned to the subway at night.
It was over a year before I summoned the courage to take my Nikon with me.”

Subway, the poetry of the New York subway.
It all began with a fascinating experience of a deferred moment between sky and earth, there on the top floor of the Rockefeller Center. Even then it was New York. A cleverly framed series of windows, a succession of timeless shots, snippets of fleeting stories with no tomorrow. Luc Dratwa gradually tamed the city he now knows so well, tamed it to the point where he is able to capture its poetry, its very heartbeat. Underlying many of his photographs is a story imbued with great humanity. It breaks through a rigorousness the artist himself describes as maniacal. His new series devoted to the New York subway illustrates more clearly than ever his concern for perfection, the construction which leaves nothing to chance. The fruit of long hours of watching and waiting before the lens shoots that one image, Subway captures an underground world from which man is physically absent most of the time. And yet everything is real, terribly real, of a reality magnified by the poetry of the detail, a reality that generates a perfect balance, a harmony of lines, forms, rhythms and contrasts that is nothing short of faultless. Subway shows Luc Dratwa on top form, working his magic on image and colour, driven by a total vision which proves that beauty is everywhere, even in the metal framework of a train carriage, the perspective of a tunnel and the light of a deserted platform.
After Windows, Luc Dratwa now presents his New York Subway series. The subway as you have never seen or even imagined it before. Yet, everything is real, terribly real, of a reality magnified by the poetry of the detail and the balance.
Luc Dratwa controls his lens with a rigorousness that leaves nothing to chance. Subway reveals a harmony of lines, forms, rhythms and contrasts that is nothing short of faultless. This profound, personal vision proves that beauty is everywhere, even in the metal framework of a train carriage, the perspective of a tunnel and the light of a deserted platform.

Luc Dratwa est né en 1958, il vit actuellement à Bruxelles. Cet autodidacte qui fut éditeur du magazine de design et d'architecture « Domino » de 1987 à 1990 a toujours été passionné par l'art en général.
Pendant quinze ans, il profitera de ses nombreux voyages pour s'essayer à la photographie. C'est en montrant ses divers travaux réalisés à Rome, Paris, Tokyo et New York qu'il se rend compte que son travail suscite beaucoup d'intêret.
Ses influences viennent de son vécu mais aussi de son admiration pour certains photographes comme Meyerovitch, Désirée Dolron ou encore Saul Leiter qui photographie les rues de New York avec un art de l'instant et du moment volé.
En avril 2009, il présente à la « Young Gallery » sa première série sur New York.





Please contact the gallery for current pricing and availability > CLICK HERE