UK
Josef Hoflehner (1955) lives in Austria but works everywhere: he has long held a fascination with secluded places and empty spaces and since the early 1990's, he has worked in some of the most remote and forbidding areas of the world; including Antarctica, Vietnam, China, Japan, the Yemen, Iceland, and most recently, the Deep South of the United States. This exhibition will draw from each.
His black and white images are seen in dream-time – where everything is slowed down and the landscapes are reduced to elemental and painterly shapes; they are sublime, and quiet - and offer us something not picked up by the naked eye in real-time. The prints are beautiful; and are reminiscent, in their technical purity, of the great masters of early twentieth century landscape photography.
The IPA (International Photography Awards) last year voted Hoflehner Nature Photographer of the Year 2007.
Awards:
2x German Photography Book Award (2004, 2005)
Austrian State Prize (2004)
International Kodak Photo Calendar Award (2006)
Nature Photographer of the Year (IPA - 2007-USA)
Words by Francis Hodgson
A certain kind of photography returns to the landscape some of those qualities which the eighteenth century thought of collectively as the ‘sublime’, in which grandeur and proportion are offset by a certain sense of horror, and the awful power of nature is the measure of the true littleness of man. Photography is always more or less literal, but this kind of landscape makes no apology for demanding always to be treated also as metaphorical. Josef Hoflehner is becoming one of the most distinguished exponents of this kind of landscape. You cannot look at Hoflehner’s tiny Statue of Liberty on its swampy island without thinking of those lagoony cultures which dot the world, Venice foremost among them, where the works of man are always under immediate threat. We have become used, since 11th September 2001, to thinking of Manhattan threatened. Seen like this, a rise in Atlantic water level of no more than a few inches looks like a permanent dreadful risk. Hoflehner has a gift for this kind of thing, and he also works very hard at it.
Modern sublime photography has a variety of origins. There is a British lineage whereby black-and-white is as a much a moral spectrum as a chemical one. The landscapes of Bill Brandt, their contrast ever-increasing as he grew older, are forerunners, and Hoflehner certainly inherits some of their manner, perhaps via such great developers of the Brandtian line as Michael Kenna. Another line comes ultimately from pre-photographic arts in Japan, calligraphy or wood block, and is passed on through the great poets of the less-is-more such as Hiroshi Sugimoto or Shoji Ueda. Yet another tradition derives from nineteenth century landscape photography. Hoflehner’s treatment of water, in particular, harks backward with his lovely long slow exposures giving water back its fluidity after so many years of being frozen at 1/250th sec.
None of this is accidental. Hoflehner’s materials are sparse but his messaging is wonderfully rich. The best of his pictures can be looked at again and again, precisely because they ask us as viewers to test our conclusions and check our metaphorical reading. This tiny tree, propped up by a taut support on either side: is it a prisoner or a patient? Those huge numbered concrete tidal defences in geometrical shapes: futile playthings for the next storm, or final vindication of Canute? Not the least of the many virtues of Hoflehner’s pictures is that they simply insist that you be engaged when you view them. You may not be able to tell Josef Hoflehner’s politics on a simple arc from right-wing to left-wing, but you will certainly see an active engagement with the land and with what we do to it. This is not the photography of someone who wants us merely to see that he is right about this or that; there is plenty enough of that in the world already. More sympathetically, this is the photography of someone who wants us to ask ourselves if we have allied quite enough thinking to our viewing before we trust our conclusions.
In most photography, the air is transparent and takes no great part in how we see things. In Hoflehner, the air always has a density of its own, and we must strain to part it with our eyes. It’s not just that he particularly likes effects of condensation or of twilight, but more that he expects us to see as slowly as he does. He once made a series of studies of windsocks, those flappy orange cones on airfields which indicate wind strength and speed. To most of us, they are mildly recognisable objects which we see when we fly and then forget. Hoflehner made whole essays out of them. They became man-made structures in an apparently natural environment, they became visible manifestations of invisible weather, they were to some extent economic indicators, they were hard lines and soft all in the same trivial objects. This is his manner: to look for something to think about as well as something to see. We can be sure that the reason he invites us to see the finished selection is because he has found something, even perhaps something not very important, in every single view.
There is a peculiar verb in English which doesn’t decline very well, the verb to matter. Hoflehner expects his pictures to matter. They’re pretty enough, of course they are, and a pleasure simply to sample with the eye. But if you think of any view in this collection merely as a pleasantly harmonious frameful of grey tones, you haven’t done thinking about it. Because Josef Hoflehner photographs with the full resources of his wide culture fully engaged. This is not the photography of f/stops and film grades. This is the rarer photography, of someone who wants to address an audience and expects us to be moved and thoughtful in return. And in the proper sense of the word, it approaches the sublime.
Francis Hodgson
Francis Hodgson has been a photographic curator for many years; he is currently the photography critic for the Financial Times and Head of Photographs at Sotheby’s.
NL
Josef Hoflehner (1955) woont in Oostenrijk, maar werkt zowat overal. Zijn carrière als fotograaf startte meer dan 30 jaar geleden en vele jaren lang was hij een succesvol freelancefotograaf gespecialiseerd in stillevens en interieurfotografie. Vanaf het begin van de jaren negentig reisde hij naar alle uithoeken van de wereld om daar met zijn geliefde grootformaatcamera's aan de slag te gaan. Sindsdien was Josef op alle continenten actief om de wereld haast exclusief in zwart-wit op de gevoelige plaat vast te leggen.
Josef stelde zijn werk internationaal tentoon en wordt door bekende fotokunstgalerieën vertegenwoordigd. Negen monografieën heeft hij op zijn naam staan en heel wat tijdschriften en dagbladen besteedden aandacht aan zijn werk. Ter gelegenheid van zijn tentoonstelling van Zuidpool-foto's in Londen, schreef de Financial Times in zijn recensie: "... dit is wellicht een van de mooiste tentoonstellingen in een bepaald genre van documentaire fotografie die we ooit te zien zullen krijgen."
Onderscheidingen:
2x Duitse onderscheiding voor fotoboeken (2004, 2005)
Oostenrijks staatsprijs (2004)
International Kodak Photo Calendar Award (2006)
Natuurfotograaf van het jaar (IPA - 2007)
Sommige foto’s geven het landschap opnieuw die eigenschappen die de 18e-eeuwse gedachtewereld collectief als “het sublieme” beschouwde: grootsheid en juiste verhoudingen contrasteren met een zekere gruwel. De ontzagwekkende kracht van de natuur is de maatstaf voor de ware kleinheid van de mens. Fotografie heeft altijd iets literairs in zich, maar dit soort landschap verontschuldigt zich niet voor het feit dat het steeds maar weer als een metafoor behandeld wil worden. Josef Hoflehner wordt stilaan een van de meest gerenommeerde vertegenwoordigers van dit soort landschappen. Je kunt niet naar Hoflehners minuscule Vrijheidsstandbeeld op een drassig eiland kijken zonder meteen ook te denken aan die laguneachtige culturen die de wereld bezaaien. Venetië is daarvan het duidelijkste voorbeeld; daar loopt het oeuvre van de mens voortdurend gevaar. Sinds 11 september 2001 zien we Manhattan als een bedreigd eiland. Vanuit dat standpunt lijkt het feit dat het waterpeil van de Atlantische Oceaan met enkele centimeters stijgt, een permanent en angstwekkend risico. Hoflehner heeft een gave voor dit soort dingen en hij werkt er ook bijzonder hard aan.
Moderne sublieme fotografie heeft tal van origines. Van Britse afkomst is het zwart-witspectrum dat even moreel als chemisch is. Voorlopers zijn de landschappen van Bill Brandt - met steeds grotere contrasten naarmate hij ouder werd - en Hoflehner heeft zeer zeker een deel van hun stijl geërfd, misschien wel door toedoen van beroemde ontwikkelaars van de Brandt-lijn, zoals Michael Kenna. Een andere linie komt uiteindelijk van de prefotografische kunsten in Japan, de kalligrafie of de houtsnijkunst, en wordt doorgegeven door de grote “less-is-more”-dichters, zoals Hiroshi Sugimoto of Shoji Ueda. Nog een andere traditie is ontsproten aan de 19e-eeuwse landschapsfotografie. In het bijzonder als het over water gaat, grijpt Hoflehners terug naar het verleden met zijn heerlijk lange en trage opnames die het water zijn vloeibaarheid teruggeven na zoveel jaren op 1/250e seconde bevroren te zijn geweest.
Niets van dit alles is toevallig. Hoflehner is zuinig met materialen, maar deze bevatten een wonderbaarlijke rijkdom aan boodschappen. Zijn beste foto’s kun je blijven bekijken, precies omdat ze ons als toeschouwers vragen om onze conclusies te toetsen en onze interpretatie van metaforen te controleren. Is dat minuscule boompje, dat door een strakke kabel aan weerszijden wordt ondersteund, gevangene of patiënt? Zijn die enorme genummerde betonnen vloedweringen met geometrische vormen, armzalige speeltjes voor de volgende storm of de uiteindelijke rechtvaardiging van Knoet? Niet de minste van de vele verdiensten van Hoflehners foto’s is dat ze er eenvoudigweg op aandringen dat je je engageert als je naar ze kijkt. Misschien kun je Josef Hoflehners politiek niet gewoonweg op een boog van linkervleugel naar rechtervleugel plaatsen, maar je ziet ongetwijfeld wel dat hij zich actief engageert tegenover het land en wat we ermee aanvangen. Dit zijn geen foto’s van iemand die ons alleen maar wil laten zien dat hij over het ene of het andere onderwerp gelijk heeft; daarvan zijn er in de wereld al meer dan genoeg. Dit zijn de foto’s van iemand die wil dat we onszelf afvragen of we bij het kijken wel genoeg hebben nagedacht vooraleer we vertrouwen op onze conclusies - wat sympathieker is.
In de meeste foto’s is de lucht doorzichtig en speelt hij geen grote rol in de manier waarop we de dingen zien. Bij Hoflehner heeft de lucht altijd een eigen dichtheid en we moeten moeite doen om hem met onze ogen te onderscheiden. Niet dat hij alleen maar een zekere voorliefde heeft voor effecten van condensatie of schemering, maar hij verwacht wel dat wij even traag kijken als hij. Ooit maakte hij een reeks studies van windzakken: die flappende oranje kegels die op luchthavens de windkracht en -snelheid aangeven. De meeste daarvan zijn makkelijk te herkennen voorwerpen die we zien als we een vliegreis maken, en daarna weer vergeten. Hoflehner maakte er complete essays over. Ze werden door de mens gemaakte structuren in een schijnbaar natuurlijke omgeving. Ze werden zichtbare uitingen van onzichtbaar weer. Ze waren in zekere zin economische indicatoren, harde en tegelijkertijd zachte lijnen en dat alles, in dezelfde banale voorwerpen. Dit is Hoflehner: zoeken naar iets waarover je kan nadenken, maar ook iets waarnaar je kunt kijken. We kunnen er zeker van zijn dat hij ons ertoe aanzet om de uiteindelijke selectie te zien, precies omdat hij iets had gevonden, misschien zelfs iets dat niet echt belangrijk is, in welk opzicht dan ook.
In het Engels is er een bijzonder werkwoord, dat niet zo gemakkelijk te vervoegen is: “to matter”. Hoflehner verwacht dat zijn foto’s “matter”. Mooi zijn ze genoeg, uiteraard, een plezier om gewoonweg met het oog te keuren. Maar als je in deze collectie ook maar één beeld beschouwt als louter een aangename, harmonieuze omlijsting van grijze tinten, dan heb je er niet over nagedacht. Want om te fotograferen zet Josef Hoflehner alle bronnen van zijn ruime cultuur wijd open. Dit is geen fotografie van openingsverhoudingen en filmkwaliteiten. Dit is de zeldzamere vorm van fotografie van iemand die zich wil richten tot een publiek en van dat publiek verwacht dat het in ruil daarvoor ontroerd is en nadenkt. In de eigenlijke zin van het woord benadert deze fotografie het sublieme.
Francis Hodgson
Francis Hodgson was vele jaren lang fotocurator; momenteel is hij fotocriticus bij de Financial Times en Hoofd van de afdeling Fotografie bij Sotheby’s.
FR
Josef Hoflehner vit en Autriche où il est né en 1955 - et photographie dans le monde entier, de préférence, depuis 1990, dans les coins les plus reculés de la planète. Il privilégie les grands formats et le noir et blanc.
Il expose ses travaux dans les plus grandes galeries de photographie d’art d’aujourd’hui ; il a à son actif la publication de neuf monographies et ses photos figurent sans divers magazines et journaux.
A l’occasion de la présentation, à Londres, de ses clichés sur l’Antarctique, le “Financial Times” écrit : c’est une des plus belles expositions de photo documentaire de ce type qu’il nous a été donné de voir”
Prix:
2 fois le prix allemand du livre de photographie (2004, 2005)
Le Prix d’Etat d’Autriche (2004)
Le Prix International Kodak du Calendrier de Photos (2006)
Photographe Nature de l’Année (IPA - 2007)
Quelques mots de Francis Hodgson sur la photographie de Josef Hoflehner
Un certain type de photographie restitue au paysage ces qualités qui, au XIIIème Siècle, suscitaient un sentiment quasi d’horreur en confrontant la taille infime de l’être humain à la nature et ses terribles pouvoirs. Certes, la photographie est toujours plus ou moins littérale mais ce genre de paysage ne cache pas ses intentions d’être traité comme une métaphore. Josef Hoflehner est en passe de devenir un des plus éminents représentants de ce type.
C’est ainsi qu’on ne peut regarder sur une photo de Joseph Hoflehner la minuscule Statue de la Liberté sur son île marécageuse sans penser à ces cultures lagunaires disséminées sur la planète, en ces lieux - tel Venise en première place ! - où l’oeuvre humaine est sans cesse menacée. Nous nous sommes habitués depuis le 11 septembre 2001 à voir planer une menace sur Manhattan. Vue sous cet angle, l’élévation des eaux de l’Atlantique de quelques centimètres apparaît comme un grave danger permanent. Hoflehner a le don de créer cette sorte d’impression, et il sait comment l’entretenir.
Il y a diverses origines à la photographie sublime contemporaine, telle cette lignée britannique pour qui le noir et blanc est tout autant un spectre moral qu’un spectre chimique. Le ton avait été donné par les paysages de Bill Brandt - dont les contrastes se sont fait plus marqués au fil de sa carrière - et Hoflehner a certainement hérité de certaines de ses qualités, sans doute par le biais de remarquables descendants de la lignée Brandt comme Michael Kenna. On trouvera une autre origine à ce type de photographie dans les arts anciens du Japon, la calligraphie et la gravure sur bois notamment, dont l’essence a été transmise par de grands poètes du minimalisme: Hiroshi Sugimoto ou Shoji Ueda, entre autres. Une dernière parenté est celle de la photographie paysagiste du XIXème siècle par la manière dont Hoflehner traite l’eau, grâce à ses longues expositions (à 1/250e de seconde) qui rendent à l’élément sa fluidité après des années de gel. Rien de tout cela n’est le fruit du hasard. Hoflehner utilise peu de matériaux mais fait passer un message d’une grande richesse. Ses plus belles photos méritent d’être regardées souvent et longuement, car elles nous invitent à revenir sur nos intuitions et à nous livrer à une lecture métaphorique. Voyez ce petit arbre fermement soutenu de tous côtés : est- il malade ou prisonnier ?
Une des plus remarquables vertus des photos de Hoflehner est que celles-ci exigent que le spectateur s’implique personnellement. Vous ne serez peut-être pas en mesure d’en conclure dans quel camp politique se situe Hoflehner, mais vous constaterez son engagement envers la nature et sa prise de position contre ce que l’homme lui inflige. Ce sont donc des photos d’un artiste qui nous demande simplement de lui donner raison. Ils sont assez nombreux sur ce créneau-là, direz-vous !! Non, voilà des photos qui invitent le spectateur que vous êtes à réfléchir davantage encore dans sa contemplation avant de s’abandonner à ses seules intuitions.
Souvent, en photographie, l’air est transparent et intervient peu dans la manière dont nous observons. Chez Hoflehner, l’air a toujours une densité qui lui est propre et que notre regard a du mal à percevoir. Ce n’est pas seulement que la photographie affectionne particulièrement les effets de condensation ou de demi-jour, mais parce qu’il nous presse de porter un regard aussi lent que le sien. Un exemple : il a réalisé dans le passé une série d’études de manches à air, ces cônes orange qui claquent au vent sur les aérodromes pour indiquer la direction et la force du vent.
Pour la plupart d’entre nous, ce sont des objets vaguement identifiables qui accrochent l’attention mais qu’on oublie aussitôt. Hoflehner, lui, leur a donc consacré toute une étude. Sous son regard, les manches à air sont devenus des structures de facture humaine au sein d’un environnement apparemment naturel, les signes visibles d’une météo invisible, en quelque sorte des indicateurs économiques dont des lignes, dures ou douces, sont insérées, sont inscrites dans les mêmes objets insignifiants. C’est bien là la manière de travailler de Hoflehner: chercher une matière à réflexion autant qu’un objet de contemplation. Nous pouvons être certains que la raison pour laquelle il nous offre à regarder sa sélection finale atteste qu’il a trouvé quelque chose, aussi banal que ce soit, dans chacune de ses photos.
Il existe un verbe qui se conjugue assez mal dans le domaine de l’art, c’est le verbe compter. Or, Hoflehner veut que ses photos comptent. Certes, elles sont dignes d’offrir un vrai plaisir visuel au spectateur. Mais si vous n’avez vu dans cette collection que des tons gris harmonieusement combinés, il vous faudra y revenir à deux fois, car Josef Hoflehner photographie en engageant toutes les ressources de sa riche culture. Ce n’est pas seulement le travail d’un photographe qui maîtrise toutes les finesses de son métier. C’est de la photographie plus rare encore, celle d’un homme et d’un artiste qui s’adresse à son public pour l’émouvoir et l’amener à réfléchir. Et il approche par là du sublime, au sens propre du terme.
Francis Hodgson
Francis Hodgson est commissaire d’exposition de photographie depuis plusieurs années et, actuellement critique de photographie chez Sotheby’s.
Please contact the gallery for current pricing and availability > CLICK HERE
