FR

Jacques Olivar est né à Casablanca. Très jeune il fait des études de pilote de ligne mais malgré l'immense plaisir qu'il a à exercer cette profession, il garde toujours intacte cette grande passion qu'il nourrit pour l'univers de l'image .
Sa carrière de photographe débute par un immense succès pour la campagne des bas Dim , il se voit attribuer le "Premier Prix" du prestigieux "Club des Directeurs Artistiques" en 1972 . Dans les années qui suivent il se verra à nouveau décerner plusieurs fois ce prix . En 1984 il reçoit également "Le Grand Prix Stratégies" de même que le "Premier Prix du Club des Directeurs Artistiques" pour son travail en noir et blanc sur la campagne des jeans Loïs .

Il est également l'auteur de plusieurs films publicitaires, dont le très beau film pour "Trussardi Parfums" avec Helena Christensen . En 1987, Jacques Olivar se tourne vers la mode et entreprend une collaboration avec les plus prestigieux magazines internationaux : British Vogue, italian Uomo Vogue, French Glamour, German Vogue Vogue Homme International, Italian Marie-Claire, Marie-Claire bis & French Marie-Claire, Marie-Claire US .

Par ailleurs il se voit confier la réalisation de campagnes pour les grands créateurs : Giorgio Armani, Hermès, Givenchy, Comme des Garçons, Trussardi, Rykiel, Strenesse, Céline , Burberry.
Elégance et émotion sont les deux pôles essentiels autour desquels s'articule la photographie de Jacques Olivar.
La sophistication présente dans ses images n'est jamais arrogante ou inaccessible. Elle est toujours le résultat d'une combinaison d'éléments simples qui concourent à une grande harmonie esthétique. Fidèle à sa conception de l'humain, sa photographie est sensitive avant d'être technique, et la modernité qui s'en dégage découle essentiellement de l'élégance désinvolte des femmes qu'il photographie et qui savent que peu de photographes obtiendront d'elles de si belle images .

"Jacques Olivar est un des photographes avec lequel les mannequins préfèrent travailler dans le sens où elles réalisent avec lui leur plus belles images" - (Canal + Fashion Documentary on Jacques Olivar).
Aujourd'hui ses images de mode sont perçues comme un travail confinant au Fine Art .



EN

Autobiography by Jacques Olivar

I was born in Casablanca in 1941. I never met Michael Curtiz, Humphrey Bogart or Ingrid Bergman, but I breathed the spiced smells of the souks. I listened to people speaking Arabic and tasted their wisdom. I slept in the caves of Aglou. I played truand to go and find the heat of the golden beaches of Casablanca's coast. I listened all night long to the radio, to the first notes of the wonderful new and meteoric American music that is rock 'n' roll. It was as if it had travelled infinite distances between the twinkling stars relayed by the aerials of the American air bases of the new world staying in Morocco and light-years away before swiping across Europe.

I was locked up in a kid's jail called school. I escaped so many times and got caught so many times. Then, my parents died, and I was never caught again. From my gypsy Andalusian mother, I inherited her music and the fatal attraction of being the nowhere man. So I hit the road. Meanwhile, Alfred Hitchcock was filming The Man Who Knew Too Much in Marrakech, one of the Technicolor masterpieces that inspired me so much.

Icarus seduced me in a flash, but his wings melted in the sun. On my way, I met this other homeless kid, Isabel, and we escaped one more time. In Crete Island, I played music and hanged around the ochre sand beaches, lived in houses at the top of Mount Olympus and their biblical views, and tried to change the world a hundred times with my rainbow of wandering peers. Neither my son, my road companion nor myself, went back to school - this universal area of formatting and cloning. I cut wood and picked olives off thousand-year-old olive trees. The mysterious Tangier had been on the way. The east wind flowing between Gibraltar and the cliffs of Malabata blows away stories of spies, funny business, and visionary writers seeking crazy freedom. Gone with the wind. Gone with the wind were the very good-looking people and the very refined prostitutes coming from Europe. Gone with the wind was the thrilling international area that was Tangier in the fifties. To the young boy I was, it was an unforgettable sight which forever marks the adolescent imagination: clandestine markets, mafia's gold freely flowing, and smuggling on every small hidden street. Truths and lies blew with the east wind until becoming insane in the evil drunkenness of the Tangier of my adolescence.

There was Jean Genet who was buried in Larache. Then his friend, the brilliant and somber writer Mohamed Choukri. As well as the Beat generation poets such as Timothy Leary, Jack Kerouac, Peter Orlovsky, Allen Ginsberg, William S. Burroughs. I carefully packed them all in my bags. Then, Paris welcomed me warmly and tenderly as her prodigal son. I loved making pictures, and Paris loved them. From John Steinbeck, I retain these faces in my pictures that are impassive in front of fate. From Tennessee Williams, I retain the image of the fragility and loneliness of Southern people. From John Dos Passos, his love for storytelling. From Federico Garcia Lorca, I retain the sharp pain of four stabs and voices that echo on the Guadalquivir River. Without them I certainly would never have taken pictures, at least not as I do. I took pictures of wonderful people. I worked for wonderful people. All throughout my career, I met great people. I ran away so often, and this time I was never caught again.




NL

Jacques Olivar is geboren in Casablanca. Al op jonge leeftijd gaat hij naar de luchtvaartschool om voor lijnpiloot te studeren, maar ondanks het feit dat zijn beroep hem ontzettend veel voldoening geeft, kiest hij voor zijn grote passie : de fotografie.
Zijn carrière als fotograaf kent een veelbelovende start: zijn campagne voor Dim panty’s kent enorm veel succes en in 1972 wint hij hiervoor de "Premier Prix" van de vermaarde "Club des Directeurs Artistiques". In de daaropvolgende jaren zal hij deze prijs trouwens meermaals in de wacht slepen. In 1984 ontvangt hij ook de "Grand Prix Stratégies" en de "Premier Prix du Club des Directeurs Artistiques" voor de zwart-witfoto’s die hij schiet in het kader van een campagne voor het jeansmerk Loïs.
Hij heeft bovendien verschillende reclamefilms op zijn naam staan, waaronder de bijzonder mooie spot voor Trussardi Parfums met Helena Christensen.

In 1987 gaat Jacques Olivar zich toeleggen op mode. Hij gaat een samenwerking aan met alle beroemde internationale modebladen: de Britse Vogue, de Italiaanse Uomo Vogue, het Franse Glamour, de Duitse Vogue, Vogue Homme International, de Italiaanse Marie-Claire, Marie-Claire bis & de Franse Marie-Claire, Marie-Claire US.
Daarnaast doen heel wat grote ontwerpers een beroep op hem voor hun campagnes: Giorgio Armani, Hermès, Givenchy, Comme des Garçons, Trussardi, Rykiel, Strenesse, Céline, Burberry enz. Elegantie en emotie zijn de twee sleutelwoorden in het werk van Jacques Olivar.


Het raffinement dat zijn beelden uitstralen, is nooit arrogant of ontoegankelijk. Hij werkt altijd met eenvoudige elementen die hij combineert tot een prachtig harmonieus geheel. Zijn fotografie is eerder gevoelig dan technisch, helemaal in lijn met zijn mensbeeld. De moderniteit die eruit spreekt vloeit hoofdzakelijk voort uit de ongedwongen sierlijkheid van de vrouwen die hij fotografeert. Ze beseffen dat er maar weinig fotografen zijn die hen zo mooi in beeld kunnen brengen.


"Jacques Olivar is een van die fotografen waar modellen graag mee werken omdat ze met hem hun mooiste foto’s maken" - (Canal+ modedocumentaire over Jacques Olivar).
Vandaag de dag worden zijn modefoto’s steeds vaker als kunstwerken beschouwd.